از دست ندهید

شرحی بر آزمون شرح حال(amt) و مصاحبه شرح حال(ami)به همراه دانلود آزمون شرح حال

49647_458

شرح: دوستان این دو موضوع متفاوت معمولا پژوهشگران را دچار مشکل خواهد کرد.ابتدا اجازه بدهید
شرح حال را تعریف کنیم: حافظه شرح حال یک سیستم حافظه است که شامل یادآوری رویدادهایی از زندگی گذشته فرد است، و مبنایش بر ترکیب حافظه معنایی(حقایق و دانش عمومی درمورد جهان) و حافظه رویدادی(تجارب شخصی وحوادث تجربه شده در زمان و مکان خاص)استوار است(ویلیامز،۲۰۰۸).برای ارزیابی حافظه شرح حال دو ابزار وجود دارد: ۱- مصاحبه حافظه شرح حال: پژوهشگر از طریق این مصاحبه می تواند هم حافظه رویدادی و هم حافظه معنایی را ارزیابی کند. البته نکته قابل توجه در مورد این مصاحبه این است که باید سوالات مصاحبه توسط پژوهشگر و یا درمانگر خوانده شود و همچنین به صورت فردی اجرا شود تا دچار مشکل نشوید. ۲- آزمون حافظه شرح حال که برای شما در اینجا پیوست کرده ایم، به طور کلی حافظه رویدادی را ارزیابی می کند که البته بیشتر تحقیقات بر خلاف مصاحبه حافظه شرح حال به این جنبه از حافظه تاکید نمی کنند، بلکه بیشتر به اختصاصی بودن و یا کلی بودن خاطرات که توسط این ازمون بدست می اید، تاکید می کنند. قبل از اینکه به توصیف بیشتر آزمون حافظه شرح حال بپردازیم، پیشنهاد می کنیم بیشتر از آزمون حافظه شرح حال استفاده نمائید تا مصاحبه حافظه شرح حال. برای این پیشنهاد سه دلیل داریم: ۱- تعداد سولات مصاحبه حافظه شرح حال زیاد است و این باعث خستگی هم شما و هم آزمودنی می شود به ویژه اگر تعداد نمونه زیاد باشد و جامعه آماری شما شامل افراد مبتلا به ptsd و با سایر بیماری های روانی باشد.۲٫ برخی از سوالات مصاحبه شرح حال تا حدودی شخصی هستند و شاید این موضوع باعث خوشحالی برخی از افراد نشود و بنابراین همکاری نکنند( البته اگر شانس بیارید و گرفتار پارانوئیدیها نشید(خدا به دور) چون باید یک ساعت توضیح دهید و قسم بخورید که این مصاحبه ، مصاحبه علمی است.) ۳- برای پیشینه تحقیقتان تا حدودی دچار مشکل خواهید شد، چون بیشتر تحقیقات از آزمون حافظه شرح حال(AMT) استفاده کرده اند. البته یک ایراد اساسی دیگری هم وجود دارد، که به هر دو نسخه وارد است، اما AMI بیشتر: با وجود اینکه طریقه نمره گذاری تا حدودی توضیح داده شده است اما تمام نمرات به قضاوت پژوهشگر بستگی دارد. “AMT،آزمونی برای بررسی حافظه شرح حال رویدادی می باشد که برای اولین بار توسط ویلیامز و برودبنت (۱۹۸۶) و در کار با بیماران متمایل به خودکشی به کار برده شد. این روش، شامل ارائه نشانه لغت*های دارای بار هیجانی متفاوت می باشد. از شرکت کننده ها خواسته می شود که به هر لغت، با رویدادی (خاطره ای) که به واسطه لغت یادآوری می شود، پاسخ دهند. به آنها گفته می شود که رویداد یادآوری شده می تواند مهم یا کم اهمیت، مربوط به دوران گذشته یا اخیر باشد، اما باید یک رویداد اختصاصی باشد. چیزی که در یک زمان و مکان خاص رخ داده و دارای یک مدت زمان محدود (یک روز یا کمتر) است. به شرکت کننده ها، مثالی از آنچه “اختصاصی]” می گوییم ارائه می شود (برای مثال؛ برای لغت “لذت”، پاسخ ” من معمولاً از مهمانی لذت می برم” درست نیست. زیرا به زمان یا مکان خاصی اشاره ندارد. ولی پاسخ ” مهمانی علی در جمعه گذشته” صحیح می باشد). در چند کوشش آزمایشی،مطمئن می شویم که افراد، آموزش ها را درست فهمیده اند. ویلیامز و برودبنت (۱۹۸۶) برای هر لغت، یک دقیقه به شرکت کننده ها به منظور ارائه پاسخ فرصت دادند. در مطالعات بعدی، زمان لازم برای ارائه پاسخ، ۳۰ ثانیه در نظر گرفته شد. شکست در پاسخ دهی در زمان مقرّر به عنوان “حذف” نمره گذاری می شود. اگر پاسخ ها، معیار اختصاصی بودن را تامین کنند، به عنوان “اختصاصی” کد گذاری می شوند و در غیر این صورت به عنوان “غیراختصاصی”.در برخی مطالعات، انواع مختلفی از پاسخ های غیر اختصاصی متمایز شده اند. ویلیامز و دریتسچل(۱۹۹۲)، ببن خاطرات غیر اختصاصی، با توجه به اشاره به طبقه کلی رویدادکه خاطرات “طبقه ای” نامیده می شود (برای مثال؛همیشه در امتحان شکست می خورم) و خاطراتی که بسیار کلی بودند، چون به یک دامنه زمانی گسترده (خاطرات گسترش یافته) اشاره داشتند (برای مثال؛ترم اول من در دانشگاه) تمایز قائل شدند.”روان بنیان

جهت دانلود رایگان این آزمون:

جهت مشاهده و دانلود آزمون اینجا را کلیک نمائید.

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*