از دست ندهید

نظريه رهبري تحول گراي برنز

705986_455

واژه” رهبري تحول گرا” زماني شهرت يافت كه برنز(۱۹۷۸) آن را براي تشريح رويكرد مهمي در عرصه رهبري سازماني به كار گرفت. برنز در اثر مشهور خود موسوم به “رهبري” تلاش كرد دو نقش متمايز رهبري و پيروي را به يكديگر پيوند دهد. از نظر برنز، رهبري تحول گرا فرايندي است كه در رهبران و پيروان همواره در تلاشند تا توان روحي و قواي انگيزشي يكديگر را به سطوح بالاتري ارتقا دهند. از اين منظر، تأثير رهبران و پيروان بر يكديگر، پديده اي متقابل وطرفيني است، در حالي كه رهبران همواره مي كوشند تا به تعبير مازلو مراتب بالاتري از سطوح انگيزشي پيروان را تحريك و فعال كنند، ارتقاي قواي انگيزشي پيروان نيز متقابلاً بر درجه اقتدار و توان روحي رهبران اثر مي گذارد.

 برنز مفهوم رهبري تحول گرا را نقطه مقابل رهبري عملگرا عنوان مي كند. در فرايند رهبري عملگرا، رهبر در تلاش است تا پيروان را به منظور تأمين حداكثر منافع شخصي خويش برانگيزاند. بدين منظور، رهبر معيارهاي روشني را براي حسن عملكرد و كاركرد ايده آل، پيش روي پيروان مي نهد و سپس در ازاء تحقق آن، امتيازات و پاداش هاي مناسبي را براي پيروان منظور مي كند. در نتيجه، اين نوع فرايند رهبري در چارچوب توافقات قراردادي بين رهبران و پيروان شكل مي گيرد.

 رهبري تحول گرا، نقطه مقابل رهبري عملگرا است. در رهبري تحول گرا پيوند بين رهبر و پيروان از مقوله ديگري است. رهبر همواره در تلاش است تا با شناسايي، تحريك و فعال كردن مراتب بالاتري از سطوح نيازمندي و انگيزش پيروان، آنان را به سوي شكوفا ساختن  وفعليت بخشيدن حداكثر استعداد هاي خويش سوق دهد و در ادامه، در مقابل مشاهده و در يافت بازخورد مناسب از عملكرد پيروان، رفتار و عملكرد خويش را نيز تعديل كند. در فرايند رهبري تحول گرا، چنين روابط متقابل و رو به رشدي پيوسته بين رهبر و پيروان در جريان است.

برنز مفهوم رهبري تحول گرا را در دو سطح خرد و كلان مد نظر قرار داد. اين مفهوم در سطح خرد مي تواند تنها بين اشخاصي چند (غير سازماني) جريان يابد، در حالي كه در سطح كلان ناظر منابع قدرت و ايجاد تحول در كليت و شاكله نظام اجتماعي است.

از نظر برنز، رهبري تحول گرا در مقايسه با رهبري عملگرا از اقتدار به مراتب بيشتر و فرايند پيچيده تري برخوردار است.

منبع:

سنجقي، محمد ابراهيم،(۱۳۸۰)،” تحليلي بر ماهيت و ابعاد نظريه رهبري تحول آفرين”، فصلنامه علمي-پژوهشي علوم انساني دانشگاه الزهرا (س)، شماره ۳۷و۳۸٫

نظريه رهبري تحول گرا بنيس و نانونس (۱۹۸۵)

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*